Vakantiekoffie

Vakantie, heerlijk. Ik vind het zo lekker om aan helemaal niets te denken behalve aan wanneer ik nog iets lekkers zal gaan eten. Ik moet zeggen dat het bij mij dan toch allemaal om eten draait. Koffie is zeker belangrijk maar dat lukt me ook nog wel een paar weken zonder. Behalve dat je zonder eten natuurlijk dood gaat, wat niet echt wenselijk is tijdens vakantie, kan het mij niet gek genoeg. Uitgebreide ontbijtjes met taartjes van dikke plakken achterham, Comté en tomaat (met smaak!) op vers stokbrood. ’s Middags entrecôte xxl met friet, sla en een karafje Cote du Rhone Village op een terrasje. Brie de Meaux, Rouqefort en meer van dat soort lekkere kaasjes met ijskoude Kronenbourgers als borrelfestijn en s’avonds pasta met weet ik het allemaal niet. Heerlijk, heerlijk. Maar goed ik dwaal af we zijn hier voor de koffie.

Kamperen blijft een beetje behelpen dus we zaten dan wel voor onze koepeltent op de grond en gebruikte we één teiltje om de sla te wassen en de wijn koel te houden maar op het gebied van koffie doe ik geen concessies. Tussen mijn kampeerspullen zat dit jaar dan ook mijn Aeropress, een cafetière en een elektrisch Bodum koffiemolentje met mesjes. Het malen van de bonen in het wc/douche gebouw levert trouwens wel wat rare blikken op. RRRRRRRRRRR  (de mede kampeerders kijken nu met tandenborstels in hun monden geschrokken op ) eh.. bonjour. Een molen met mesje i.p.v maalschijven is overigens niet ideaal. De bonen worden door de mesjes gesneden en de korrels gaan gedurende het malen van heel grof naar fijn. Hierdoor krijg je allerlei verschillende maalfijnheden door elkaar heen. Bij maalschijven krijg je een constante maalfijnheid en daardoor een betere extractie. Maar goed, het is nog altijd beter dan gemalen koffie meenemen, laat staan koffie buiten de tent drinken. Doorgaans zijn, net als in Nederland, de espressi en cappuccini geserveerd in Frankrijk van bedroevende kwaliteit en dus uitgesloten van consumptie. Zoals ik al schreef dan liever geen koffie. Wat overigens gelogen is bedenk ik me nu, langs de Autoroute du Soleil heb ik toch bij een tankstation met mijn vriendin Frederiek een cafe noir meegedronken, tsja wat zal ik zeggen.

Ik had één kilo Ethiopië uit het Yirgacheffe district van Bocca en een pak HiQ - El Salvador Bourbon Natural mee op reis. De Ethiopië had behoorlijk veel rinsheid en hinten van chocola en kokos. Alle Ethiopië heb ik gezet op een cafetière waarbij ik elke keer een andere manier van bereiden heb gebruikt. Met voorwellen, zonder voorwellen, half opschenken paar minuten wachten en dan de rest van het inmiddels afgekoelde water erbij schenken. Helemaal vol schenken 3 minuten wachten en dan al het koffieprut, welke als een korst op het water gaat drijven, er afscheppen. Wel roeren, niet roeren echt allerlei variabelen zijn de revue gepasseerd. Al met al redelijk zinloos want de hoeveelheid koffie en de watertemperatuur waren puur op gevoel, het blijft vakantie. Helemaal zinloos was het toch niet want het is mij zeer duidelijk geworden dat alle manieren toch andere nuances in de smaak teweeg brengen, even interessant als duizelingwekkend. Wat is nu de beste manier van bereiden?  De HiQ El Salvador Bourbon Natural was  een lichte espressobranding maar kwam verbluffend goed uit mijn Aeropress. Ik ben een liefhebber van heel lichte koffie, bijna theeachtig van sterkte en kleur. Hier moet je een licht geroosterde filter koffie voor gebruiken. Een espressobranding geeft een donkere zware afdronk, ideaal voor liefhebbers van sterke koffie. Bij de Aeropress heb ik steevast de up-side-down methode met een korte trektijd (vanwege de donkere branding) gebruikt. Veel weeïge zoetheid een subtiel maar duidelijk zuurtje en een iets donkere afdronk dus.

Al met al is het met mijn vakantiekoffie dus prima in orde gekomen dit jaar.

Inmiddels in Nederland druilt de regen als nooit tevoren en heeft Frederiek een ‘lekkere’ medium latte van de Coffee Company op de hoek mee genomen.. Zucht..  In Nederland blijft het ook een opgave goede koffie te drinken.