Martketing

Ik vulde laatst een paar vragen in voor het vakblad Koffie T Cacao. Ze vroegen me wat er in mijn kop zit de laatste tijd. Marketing, schreef ik, zonder na te denken, op. 

Hoe presenteer je jezelf aan de buitenwereld en hoe ethisch doe je dat. Blijf je dicht bij jezelf of ben je mensen aan het misleiden. Verkoop je jouw waarheid of gebakken lucht. Is die vis nou vers, of diepgevroren aangekomen en weer ontdooid?. Dat soort dingen gaan er momenteel door mijn hoofd. Of je nu een marketing strategie hanteert of niet, je straalt toch iets uit. Daar ben ik inmiddels wel achter. Maar wat wil ik uitstralen, hoe pak ik dat aan en is die aanpak succesvol? Dat houd me momenteel bezig. Misschien ben ik er wel een ietsjepietsie teveel mee bezig, want soms word ik er zelfs een beetje boos en recalcitrant van. Helaas, verspilde energie.

Cosumenten misleiding
Iedereen krijgt de klanten die hij verdiend en dat is prima. Maar hoe bereik je je klanten. Wie weet kan je mensen overtuigen jouw product af te nemen. Maar wat is daar voor verantwoordelijk. Het product, de verpakking, de prijs, de locatie, dat ene leuke meisje achter de bar? Voor mij als koffiebrander en koffiedienstverlener momenteel belangrijke vragen. Voorop gesteld, consumenten willen vaak misleid worden. Niemand wilt zien hoe dat lammetje zijn keel word doorgesneden, maar een koteletje of spiesje van de bbq.Yes please!

Legio voorbeelden van consumenten misleiding kan ik opsommen, allen met bijbehorende verpakkingen die je van alles wijs maken. Pasta, met volle pasta smaak (dit is geen grap, het bestaat echt). Vers gevangen vis, hoe wil je vis niet vers vangen vraag ik me dan af. Wagner’s pizza casa di mama, wordt in een Duitse fabriek gemaakt. Laat ik nu ik toch zo lekker bezig ben ook maar een koffie gigant aanpakken. DE met hun zorgvuldig geselecteerde melange. Zorgvuldig geselecteerd op de laagste prijs ja.

Bepaalt het podium de kwaliteit?
Met mijn goede koffie vriend Daniel had ik in Ethiopië een interessante discussie. Hij is een liefhebber van de fijne kust zoals literatuur, poëzie en klassieke muziek. Allemaal zaken die geen marketing nodig hebben maar gewaardeerd worden door een selecte groep mensen op basis van smaak en kwaliteit. “Hoezo zou dit met koffie niet mogelijk zijn” vroeg ik hem. De ellenlange discussie bracht geen antwoord op die vraag. En het is natuurlijk ook niet helemaal waar, ook de fijne kunst moet aan de man gebracht worden. Treurig feit is wel dat veel consumenten helemaal niet in staat zijn kwaliteit te herkennen. We hebben maar al te vaak het podium nodig om de kunstenaar te herkennen. Vakmensen die ons vertellen wat goed is en wat niet. Mooi voorbeeld is de beroemde vioolspeler Joshua Bell die in Washington DC als straatmuzikant totaal genegeerd werd. Bepaalt het podium de kwaliteit voor de leek? Ook ik, geen verstand hebbende van vioolmuziek, zou hem voorbij zijn gelopen. Eigenlijk een heel verontrustende wetenschap.

Bij Hopper Coffee in Rotterdam serveren we dikwijls americano’s uit zonder crema die zo nu en dan om die reden worden teruggestuurd. Het zal mij niet verbazen dat dezelfde mensen dolblij zijn met een, in mijn ogen, inferieure kop Lavazza of Segafredo waar de melange stijf staat van de robusta bonen en een mooi ‘laagje’ garandeerd.

Boos en hypocriet
Ik ben zelf van de eenvoud in marketing en in sommige gevallen hanteer ik zelfs een anti-marketing beleid. Gaat dit het succes van mijn bedrijf in de weg zitten? Moeten alle specialty koffie bedrijven hippe mensen met scheve mutsjes en snorren in dienst nemen om geloofwaardig over te komen? Moet de smaakomschrijving perse een half gedicht zijn propvol met exotische smaaknuances waarbij de consument zo geïmponeerd raakt dat het tot een blind vertrouwen leid?

Misschien is mijn grootste vraag wel, waarom ik zo boos en negatief ben over marketing. Mijn gebrek aan marketing capaciteit misschien, domweg jaloezie op die ene gelikte verpakking of website?

Als consument val ik overigens in dezelfde valkuil als vele voor mij. Ook Ik koop vaak producten in de supermarkt die op ooghoogte staan, ik ga toch niet bukken. Ik ben opgelucht als de Zendium mevrouw met haar stralend witte tanden mij lachend verteld dat alle tandartsen in Nederland het adviseren, godzijdank!  Ik koop eigenlijk standaard boerenland yoghurt ook al bleek tijdens een blinde test dat hun melk verre weg de vieste was. Ik ben dus zonder meer een hypocriet baasje.

Ondertussen heb ik een nieuw logo voor Stadsbranderij Noord waar ik heel blij mee ben. Heb net de foto van het koffie vakblad verspreid op facebook, twitter en instagram. En sta op het punt deze column te verspreiden. Dus op mijn manier market ik er vrolijk op los.

En dat marketing een vak is bewees Johan Kramer mij met zijn korte videoblogs ‘My first coffee’. Heel mooi gedaan, hem zou ik best als marketing man willen inschakelen. Maar ja dat soort heren kosten in de grote boze buitenwereld van Nike, Mc Donalds en Mercedes goed geld. Geld wat ik niet heb omdat ik verdomd dure en lekkere koffie inkoop welke ik niet verkoop omdat ik het geld niet heb om heren als Johan Kramer in te huren.