Kuifje in China

Afgelopen twee weken mocht ik naar China. Het grote boze land daar aan de andere kant van de wereld. Je weet wel, ze drinken er thee, ze produceren er heel goedkoop van alles en nog wat en je kan er niet zomaar op facebook, dat land.  Met dit soort gedachten zat ik in het vliegtuig gespannen af te wachten wat mij zou overkomen. Of ze wel klaar zijn voor specialty koffie. Hoe ik dan in godsnaam in mijn beste Chinees zou gaan uitleggen hoe je koffie moet roosteren. Dat ik het portie kippenkoppen even oversla, dat soort gedachten. Elf uur vliegen is dan best lang, gelukkig is het bij Southern Airlines allemaal picobello voor elkaar. Een database van 200 films, series en spelletjes biedt mij genoeg afleiding.

Was het dan echt zo anders?
De cultuurschok kwam anders dan verwacht. Naast  een ongelooflijke hoeveelheid Porsche’s, Bmw’s en Mercedesen heel veel hippe mensen met moeilijke brillen en slobkousen op straat. Wolkenkrabbers en veel verlichte gevels met karaoke barren, clubs en restaurants geven mij meer het gevoel dat ik in New York ben beland.  Het grootste verschil met Nederland is, dat de mensen hier een stuk beleefder overkomen. Supervriendelijk en minder opgefokt, keurig in een rij wachten op een plekje in de overvolle bus. Waarschijnlijk de verdienste van Mao. Discipline en volgzaamheid heeft hij er wel in gekregen. En over Mao gesproken, het is heel moeilijk iemand te vinden die iets slechts over hem te zeggen heeft. Wat overigens niet wil zeggen dat ze er niet zijn. Uiteraard is het ook niet allemaal rozengeur en maneschijn. Met zoveel inwoners kan het ook niet anders. De rijke bovenlaag van de bevolking weet zich goed te profileren. De arme fabrieksarbeiders zijn verstopt in de buitenwijken. Van de censuur en slechte sociale voorzieningen merk je op het eerste gezicht niets. Behalve dus dat de in het Westen zo geliefde sociale media websites niet bereikbaar zijn. Niks geen I like .. of I am at …

Dalian Koffietour
Plaats van handelen was Dalian, een havenstad in het Noordoosten van China.  Een middelgrote stad naar Chinese begrippen; 6,1 miljoen inwoners.  De enige stad in China met een tram, een oude erfenis van de Russen, die hier naast de Japanners een tijd lang de macht hadden. De koffiescene in China schijnt vooral te worden gedomineerd door Starbucks en wat andere grote ketens zoals Costa Coffee en Amici. Met name de jonge Chinees gaat daar koffiedrinken en dan vooral als fashion statement, niet om de fantastische smaak, die ontbreekt namelijk. De ‘specialty coffee’ scene met onafhankelijke microroasters is er nog niet gestart. Ik denk dat het niet lang meer kan duren. Tijdens een koffietour met het team komen we al in een aantal verrassend goede café’s terecht. We bezochten o.a. Shan Coffee waar ik serieus mijn beste siphon ooit dronk! Een koffie uit Ethiopië Yirgacheffe van uitzonderlijke kwaliteit, niet goedkoop overigens.  En elk cafe dat we aandeden had een goed getrainde barista in dienst die zonder veel moeite een mooi bloemetje in je cappuccino tekent. Kanttekening is de verschrikkelijke koffie die ze gebruiken. Slechte kwaliteit bonen en veel te donker gebrand. Italie hebben ze nog hoog in het vaandel.

Het team
De mensen die ik mocht trainen gaan een koffiebranderij beginnen. We hadden een gloednieuwe Joper brander uit Portugal en fantastische koffies uit o.a. Kenia, Ethiopie en Costa Rica ter beschikking.  We hadden ruim de tijd en in 10 dagen konden we het hele spectrum van koffie behandelen: basis kennis als groei en verwerking, cuppen, koffie zetten, blenden en natuurlijk  het roosteren zelf kwamen aan bod. Wat mij erg verraste was hoe makkelijk ze tijdens cuppings, stiekem toegevoegde, slechte koffies eruit pikte.  Ook verraste ik mijzelf door een blend uit te proberen van 50 % Kenia en 50 % Yirgacheffe Natural. Wat een  smaak leverde dat op, aardbeien jam BAM! Branders van Nederland probeer het eens uit zou ik zeggen, één klant heb je al.

Culinair
En zoals misschien inmiddels wel bekend is, ik hou nogal van eten. En dat heb ik daar flink gedaan.  Ik denk dat de Chinese tot een van mijn lievelingskeukens behoort. Wat een pallet aan smaken kwam er voorbij. Eigenlijk was het altijd een soort van tapas, heel veel borden met verschillende smaken verschijnen één voor één langzaam op tafel. Zoetzure aubergine, bleekselderij met lelie bloemknoppen, rund, varken en kip in duizend variaties. Soms met pinda’s, soms met pepers, koriander, knoflook , gember en ga zo maar door. En ja, als je er dan toch bent, een ideale kans om een keer kwal, kikker, hond, zijderups, en darmen te proberen. Darmen vind ik niet zo lekker. Het smaakt naar poep, heel gek.