Ethiopia Yirgacheffe

Lemen hutjes zijn het. Het skelet is gebouwd van eucalyptus hout, tijden geleden al geïntroduceerd als ‘kap en brand hout’ het groeit namelijk snel dus de oorspronkelijke vegetatie blijft gespaard. Daar tegenaan geplakt een mix van vermoedelijk stro en aarde. Sommige zijn geverfd in caraïbische kleuren, andere hebben de lemen mix nog niet. Langs de pas door chinezen geasfalteerde weg staan deze hutjes, de ongeverfde verdwijnen in het weelderig groen. Geitjes scharrelen tussen de koffiebomen door, de kip rent vlak voor de auto hem plet nog weg. Uit dit gebied komt de bekendste koffie van Ethiopie vandaan, ook bekend als Yirgacheffe.

Veel mensen in dit gebied hebben in hun achtertuin een mix van koffie en bananen staan, ook wel garden farming genoemd. Zij verkopen het aan een coöperatie. Zij verwerken de rood rijpe bessen tot ‘parchment’ koffie. Het boontje nog gehuld in een gedroogd, heel licht bruin hulsje. In dit hulsje blijft het felgroene boontje tijdens de opslag beter van kwaliteit. De parchment koffie wordt via de staat verkocht aan exporteurs met een Toyota Hilux en een internetverbinding. Zij brengen het aan de man in de consumerende landen. Gechargeerd gesteld is dit de manier waarop veel van de Ethiopische koffie wordt verhandeld.

Het is makkelijk hoor, met veel bravoure proberen te beschrijven hoe mooi en bijzonder maar ook raar het hier is. Hoe de miljoenen dollars die er in koffie verdiend worden oneerlijk verdeeld zijn. Een kleine, onbetekenende koffiebrander uit Amsterdam, komt net kijken, denkt te weten hoe het wel moet. Nee dus, ik begrijp er niets van, maar god wat is dit land mooi.