Coffee Mojo – Ierland

Afgelopen week heb ik mijn eerste echte klus voor Boot Coffee Consulting voltooid. Plaats van handelen was Ierland. Na de uitzending van Wouter Klootwijk zijn Wilde Keuken kon ik niet wachten om af te reizen naar dit groene land wat blijkbaar vol staat met ossen voor het fameuze ‘Angus Beef’ voor de Nederlandse markt. Mager vlees wat de Nederlanders graag willen. Niks, geen smakelijk vetrandje mag er aan zitten. Voor eigen gebruik houden de Ieren overigens koeien, waar wel vet aan zit.!

Brandprofielen
Mijn gastheer was Kevin Mcloughlin een nieuwe microroaster  die onder de naam Mojo Coffee Ierland echte koffie wil laten proeven. Ik heb Kevin geholpen met  onderzoeken welke ‘roastprofiles’ het best geschikt zijn voor zijn koffiesoorten en het aanscherpen van zijn barista vaardigheden. Een roastprofile of brandprofiel net wat je wilt, roastprofile klinkt wat sjieker, is een manier van koffie roosteren. Elke koffie kan je op verschillende manieren roosteren met verschillende smaken tot gevolg. Ik vergelijk het vaak met het bakken van een rib-eye. De manier van bakken

-bijvoorbeeld op hoog of op laag vuur- heeft impact op de smaak. Een interessant gegeven waarmee je jouw koffie een eigen identiteit kan geven. In praktijk betekende dit dat we zijn 5 koffiesoorten elk in 3 verschillende profielen hebben geroosterd, én geproefd natuurlijk. Elk profiel brengt andere nuances in de koffie naar voren. Bij zijn Kenia Gethumbwini kregen we bij een profiel een zweem van citroen en zweet (bah) terwijl een ander profiel een heel uitgesproken smaak van grapefruit had (hmmm).

Gelukkig
Voor mij een droomklus mag ik wel zeggen. Roosteren proeven en evalueren met iemand die net zo blij word van dit soort experimenten als ik. En gelukkig was ik op een bepaald moment. Eigenlijk te bizar voor woorden als ik het nu zo terughaal. Het proeven van de profielen deelde ik op in 2 delen. In het eerste deel kwamen de profielen van de Sumatra en Brazil aan bod. Dit zijn over het algemeen koffiesoorten die meer donkere smaken hebben. De Brazils kenmerken zich door een zoetige notige  smaak. De Sumatra’s zijn vaak aardeachtig, leerachtig en rokerig van smaak. Absoluut goede kwaliteit koffies, maar van de smaak val ik niet van mij stoel zeg maar. In het tweede deel kwamen de Kenia, El Salvador en de Guatemala aan bod. Dit zijn meer fruitige, zoete, exotische koffies waar ik dus blijkbaar erg gelukkig van wordt. Vooral de El Salvador van ‘HiQ’ was ronduit geweldig. De zoetheid van mango’s en wijnachtige geuren is nou niet echt wat je verwacht aan te treffen in koffie. Van dit type koffie krijg ik dus een vette glimlach op mijn gezicht. En zo ook nu. En als je medeproever ook zo geniet is het helemaal geweldig. Samen geluk delen is waar het om draait in het leven denk ik. Als je in je eentje gelukkig bent heb je er vrij weinig aan. Op het moment dat ik Kevin wou omhelzen van geluk moest ik mezelf even ernstig tot de orde roepen. Laten we niet overdrijven Kees, het is maar koffie en je kent de beste man net 2 dagen, de omhelzing bleef dus uit.

Deze gelukszalige gevoelens heb ik vaker als het om consumeren gaat. Terug in Nederland at ik met Frederiek een Iers stuk rib-eye -van de koe en niet de os- wat ik had meegesmokkeld in mijn handbagage. Ieder een met vet geaderd stuk van dik 250gr. Het leek iets teveel te zijn maar nee. Hap, hap, hap, weg.. niet praten, niet drinken, samen eten. Heerlijk.

Denk eraan drink koffie (of eet vet) en wordt gelukkig.